راهنماتازه‌کار۴ دقیقه مطالعه۱۹ شهریور ۱۴۰۵

تاریخ قهوه در ایران: از قهوه‌خانه تا کافه

قهوه‌خانه‌های صفوی قهوه سرو می‌کردند، بعد جایش را چای گرفت و حالا دوباره برگشته. داستان چهارصد سال رفت‌و‌برگشت یک نوشیدنی.

فنجان قهوه‌ی ترک روی سینی مسی با نقش‌های سنتی

تاریخ قهوه در ایران یک نکته‌ی عجیب دارد: جایی که امروز به آن «قهوه‌خانه» می‌گویند، معمولاً قهوه ندارد. این تناقض خودش کل داستان را خلاصه می‌کند — قهوه چهارصد سال پیش آمد، فضای اجتماعی ساخت، بعد جایش را به چای داد و اسمش روی آن فضا ماند. حالا در دو دهه‌ی اخیر دوباره برگشته، این بار با اسم کافه.

تاریخ قهوه در ایران چطور شروع شد

قهوه از یمن و حبشه به جهان اسلام رسید و از راه امپراتوری عثمانی و بندرهای خلیج فارس وارد ایران شد. در دوره‌ی شاه عباس صفوی، قهوه‌خانه‌ها به بخشی جدی از زندگی شهری اصفهان و شهرهای بزرگ تبدیل شدند. این‌ها فقط جای نوشیدن نبودند: شاعران شعر می‌خواندند، نقال داستان می‌گفت، بازرگانان معامله می‌کردند و مردم خبر رد و بدل می‌کردند. همان نقشی که امروز کافه‌ها دارند.

قهوه‌خانه‌ی صفوی چه جایی بود

کارکردتوضیح
فضای گفت‌وگومرکز خبر و بحث شهری
نقالی و شاهنامه‌خوانیسرگرمی جمعی هر شب
معامله و قراردادجای دیدار بازرگانان
شعر و ادبمحل جمع شدن شاعران
هنرنقاشی قهوه‌خانه‌ای از همین‌جا آمد

قهوه‌ای که سرو می‌شد، همان قهوه‌ی ترک بود: پودر خیلی ریز که با آب در جذوه جوشانده می‌شد. این روش قرن‌ها تنها روش شناخته‌شده در منطقه بود و هنوز هم زنده است. راهنمای قهوه‌ی ترک با جذوه همان روش تاریخی را قدم‌به‌قدم می‌گوید.

چرا چای جای قهوه را گرفت

این چرخش بزرگ در دوره‌ی قاجار اتفاق افتاد و چند دلیل داشت. مهم‌ترینش اقتصاد بود: قهوه باید وارد می‌شد و ارز می‌برد، در حالی که کشت چای در گیلان جواب داد و محصول داخلی ارزان‌تر تمام شد. سیاست هم بی‌تأثیر نبود؛ ترویج چای بخشی از سیاست کاهش وابستگی به واردات بود. طعم و عادت هم به‌تدریج تغییر کرد و نسل بعد با چای بزرگ شد.

  • کشت داخلی چای: از اواخر قاجار در گیلان و مازندران.
  • هزینه‌ی واردات قهوه: وابسته به ارز و مسیرهای دریایی.
  • سادگی دم‌آوری چای: سماور در هر خانه‌ای بود.
  • عادت نسلی: دو نسل بعد، قهوه غریبه شده بود.
  • ماندن نام: قهوه‌خانه اسمش را نگه داشت، محتوایش عوض شد.

بازگشت قهوه در دو دهه‌ی اخیر

از اواسط دهه‌ی هشتاد شمسی، کافه‌ها در تهران و شهرهای بزرگ رشد کردند و قهوه دوباره وارد زندگی روزمره شد. اول اسپرسو و نسکافه، بعد کاپوچینو و لاته، و در ده سال اخیر موج اسپشیالتی و دم‌آوری دستی. حالا رُستری‌های محلی، دانه‌ی تک‌خاستگاه با تاریخ رُست می‌فروشند و کاپینگ برگزار می‌کنند — چیزی که پانزده سال پیش تقریباً وجود نداشت. راهنمای قهوه‌ی اسپشیالتی این موج را توضیح می‌دهد.

دورهنوشیدنی غالبفضا
صفویقهوه‌ی ترکقهوه‌خانه
قاجار تا پهلویچایقهوه‌خانه و سماور خانگی
دهه‌ی ۷۰ و ۸۰نسکافه و قهوه‌ی فوریکافی‌شاپ
دهه‌ی ۹۰اسپرسو و لاتهکافه
امروزاسپشیالتی و دم‌آوری دستیرُستری و کافه‌ی تخصصی

قهوه‌ی فرانسه: یک اسم ایرانی

«قهوه‌ی فرانسه» اصطلاحی است که تقریباً فقط در ایران شنیده می‌شود و در فرانسه معنایی ندارد. منظور معمولاً قهوه‌ی آسیاب‌شده‌ی رُست تیره است که با قهوه‌جوش یا فیلتر دم می‌شود، در برابر قهوه‌ی ترک که در جذوه جوشانده می‌شود. ریشه‌ی نام احتمالاً به دوران ورود قهوه‌جوش‌های فرانسوی و فرهنگ کافه‌های اروپایی در دوره‌ی پهلوی برمی‌گردد. تا امروز هم پرجست‌وجوترین عبارت قهوه در ایران همین است.

فرهنگ امروز: بین سنت و موج جهانی

چیزی که امروز در ایران جالب است، هم‌زیستی این لایه‌هاست. در یک شهر هم‌زمان قهوه‌خانه‌ی سنتی با چای و قلیان هست، هم کافه‌ای که لاته سرو می‌کند، هم رُستری که دانه‌ی اتیوپی با امتیاز کاپینگ می‌فروشد. این تنوع یعنی هر کسی از هر جایی می‌تواند وارد شود. راهنمای شروع قهوه برای کسی که تازه می‌خواهد وارد شود، نقطه‌ی شروع ساده‌ای است.

چه چیزی از این تاریخ به کار امروزت می‌آید

دو چیز. اول اینکه قهوه‌ی ترک بخشی از میراث این منطقه است، نه یک نوشیدنی درجه‌دو؛ روشی است که قرن‌ها آزموده شده و هنوز یکی از ارزان‌ترین راه‌های رسیدن به یک فنجان خوب است. دوم اینکه هیچ‌کدام از این موج‌ها جای قبلی را کامل نگرفته‌اند. لازم نیست بین چای و قهوه، یا بین ترک و اسپرسو یکی را انتخاب کنی؛ همه‌شان در یک آشپزخانه جا می‌شوند.

قهوه در زبان و ادبیات فارسی

ردپای قهوه در زبان فارسی بیش از چیزی است که به نظر می‌رسد. «قهوه‌خانه» که ماند، «قهوه‌چی» که به متصدی می‌گفتند، و «فال قهوه» که از همان رسوب ته فنجان قهوه‌ی ترک آمده و هنوز بخشی از فرهنگ عامه است. در متون دوره‌ی صفوی و قاجار هم اشاره‌های زیادی به قهوه و آداب سرو آن هست. حتی تعارف «قهوه تلخ» در ادبیات، اشاره‌ای به همان قهوه‌ی ترک بدون شکر است که نشانه‌ی جدیت و گاه خبر ناخوشایند بود. این‌ها نشان می‌دهند قهوه در دوره‌ای چقدر در زندگی روزمره جا داشته، حتی اگر بعدها از سفره کنار رفته باشد.

طرز تهیه قهوه ترک اصیل با جذوه: کف غلیظ و بدون سرریزاین رو هم ببینطرز تهیه قهوه ترک اصیل با جذوه: کف غلیظ و بدون سرریزقهوه‌ی ترک اصیل با جذوهراهنمای خاستگاه‌های قهوه: برزیل، کلمبیا، اتیوپی، کنیا و بقیهاین رو هم ببینراهنمای خاستگاه‌های قهوه: برزیل، کلمبیا، اتیوپی، کنیا و بقیهقهوه از کدام کشورها می‌آید

سؤال‌های پرتکرار

چرا قهوه‌خانه‌ها قهوه ندارن؟
چون از دوره‌ی قاجار به بعد چای جای قهوه رو گرفت، ولی اسم فضا عوض نشد. امروز قهوه‌خانه یعنی چای‌خانه.
قهوه کی وارد ایران شد؟
حدود قرن دهم هجری، از راه عثمانی و بنادر جنوب. در دوره‌ی صفوی به بخشی از زندگی شهری تبدیل شد.
قهوه‌ی فرانسه واقعاً فرانسویه؟
نه. یه اصطلاح ایرانیه برای قهوه‌ی آسیاب‌شده‌ی رُست تیره که با فیلتر یا قهوه‌جوش دم می‌شه.
ایران قهوه تولید می‌کنه؟
تقریباً نه. اقلیم مناسب کشت تجاری قهوه رو نداریم و تقریباً همه‌ی دانه وارداتیه.
نقاشی قهوه‌خانه‌ای چیه؟
سبکی از نقاشی روایی که در همین قهوه‌خانه‌ها شکل گرفت و صحنه‌های شاهنامه و عاشورا رو تصویر می‌کرد.
قهوه‌ی ترک با قهوه‌ی ایرانی فرق داره؟
روشش یکیه. گاهی در ایران هل یا گلاب اضافه می‌شه که نسخه‌ی محلی‌ش رو می‌سازه.
نویسندهنویسنده محتواانتشار ۱۹ شهریور ۱۴۰۵ · به‌روزرسانی ۳ مهر ۱۴۰۵
جذوه‌ی مسی روی شعله‌ی کم با کف قهوه‌ی ترک در حال بالا آمدنبعدش این رو بخونطرز تهیه قهوه ترک اصیل با جذوه: کف غلیظ و بدون سرریز۴ دقیقه مطالعه

این مقاله به دردت خورد؟

۰ نفر مفید دونستن